สุธา คาเฟ่

เรือนไม้สุดปลายราง

นอกจากเรือนริมรางหลังนี้จะมีอายุเก่าแก่มากแล้ว ยังปรากฏคุณค่าด้านสถาปัตยกรรม โดยเป็นอาคารไม้รูปแบบตะวันตก ผสมผสานกับอาคารพื้นถิ่นแบบบังกะโล ซึ่งเป็นรูปแบบที่นิยมสร้างกันในกลุ่มชุมชนข้าราชการและผู้มีฐานะในช่วงปลายรัชกาลที่ ๕ ถึงรัชกาลที่ ๖ จากคำบอกเล่าของคนในพื้นที่ เรือนหลังนี้เคยถูกเรียกว่า “บ้านนายฝรั่ง” เป็นบ้านพักที่ใช้รับรองนายสถานีชาวตะวันตก ซึ่งเดินทางมาตรวจงานที่สถานีรถไฟแห่งนี้

เรื่องเล่านี้อาจไม่ได้ปรากฏอยู่ในบันทึกประวัติศาสตร์อย่างเป็นทางการ หากแต่ถูกส่งต่อผ่านความทรงจำของคนในพื้นที่ และกลายเป็นอีกหนึ่งเรื่องราวที่ทำให้เรือนหลังนี้มีความหมายมากกว่าคุณค่าของตัวอาคาร

“สมบัติท้องถิ่นที่ไม่เคยถูกบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์”

เรือนหลังนี้ยังคงยืนอยู่ริมราง ผ่านกาลเวลามากว่าร้อยปี เป็นหลักฐานเล็ก ๆ ของสถาปัตยกรรม วิถีชีวิต และเรื่องราวของผู้คนในวันวาน

วันนี้ เรือนหลังเดิมได้รับการดูแลและปรับเปลี่ยนให้เป็น “สุธาคาเฟ่” คาเฟ่เล็ก ๆ ที่ยังคงกลิ่นอายของเรือนไม้หลังเดิม และตั้งใจนำเรื่องราวของท้องถิ่นกลับมาเล่าผ่านเครื่องดื่มและเมนูอาหาร

**จากเรือนไม้สุดปลายราง สู่สุธาคาเฟ่ — เรื่องราวท้องถิ่นที่ยังมีชีวิตอยู่**

สองโซน สองบรรยากาศ

ร้านแบ่งเป็นสองโซนที่ให้ความรู้สึกคนละแบบ **โซนในเรือนกระจกติดแอร์** เหมาะกับวันแดดจัด นั่งมองรางผ่านกระจกได้ทั้งบ่าย ส่วน **โซนกลางแจ้งริมราง** คือที่ที่ควรนั่งถ้าอยากได้ยินเสียงและลมจริง ๆ

ของตกแต่งในร้านไม่ใช่ของทำเลียนแบบ แต่เป็นของสะสมจริงหลายชิ้นที่มีอายุย้อนไปถึงยุคสงครามโลกครั้งที่สอง จัดวางปนกับเฟอร์นิเจอร์ไม้เดิมของเรือน